finał

[marta zoja]

jak w skrzypiącym śniegu
brodzę po kolana w śnie nie śnie
może to wspomnienia
widzę cię w białej masce

to odlew gipsu
zapisany we mnie
alter ego wyraźnie poruszone
stoi i przygląda się z boku

wspinam się po szczeblach drabiny
do miejsca spotkania
już wiem nie dotrę tam
usypałeś przeszkody nie do pokonania

szukam pomocy druga kobieta
proponuje wyjście z sytuacji
odchodzę z nią przyglądając się
życiu z zza starej firanki

wiem chcesz kochać już do śmierci

[lczerwosz]

Mówisz, że żyli długo i szczęśliwie? Niekoniecznie.
Nie była PL-ka, widać, pewna. To i okazja się nadarzyła, więc skorzystała.