Wednie

[WHITE RAVEN]

o śmierci pisać mi niezręcznie
poświadczy grabarz albo ksiądz
co też mi białko we krwi zetnie
tak mocno że aż ledwom żyw
uparcie życie kipi we mnie
zatruć się nie dam ani zbić
bo lubię te szelmowskie wednie
gdzie umarł krół niech żyje król

w dalszej z perspektyw coś ktoś rzeknie
z ciebie to denat albo świr


lecz kiedy przyjdzie nam kalekim
przetrzymać ten pandemi czas
to chęć poprawy w nas zawrzeje
dodając słowom wielu lat
a gwiazdy co lśnią i migoczą
zaprawdę tak powiadam wam
zaswstydzą się tą ciemną nocą
gdy wzejdzie w niebo któryś z nas

[eka]

bo lubię te szelmowskie wednie
gdzie umarł krół niech żyje król

Wednie... głowa mi pulsuje od szukania desygnatu, no jak możesz tak się nad nią znęcać, ćwieki wbijać? : )
Podoba mi się to słówko, więc mam nadzieję, że to żaden lapsus, chochlik, literkowy myk z wrednie. Oby nie.
Więc co to? Coś, punkt między końcem a początkiem?
Potencjał nowego dnia we mnie, wednie?

Pomyślę jeszcze...
Optymizm trzeciej strofy leży mi bardzo!
Pozdrawiam