lampom roztropnych

[biegnąca po fali]

niosłam światło aż do zmierzchu
znając świt
nie bałam się że przepadnie
mogłam spokojnie upadać
i gasząc płomień podsycać mrok
atrament rozlany poza kartką
zbyt czystą by zbrukać ją słowem

niosłam światło
i zapalały się od niego spojrzenia
otwierane drzwi
czyniły dom przyjaznym
a chleb
dzielił się dla spragnionych sytości
pachnąc słońcem w ktorym dojrzewały ziarna

mógłbyś ze mnie zdjąć ten słodki ciężar
podzielić na pół odkupione winy
rzucić hienom
ciepło ucieka od podłoża
moglibyśmy unieść się z nim
zapominając o zimnych stopach
poddać woli prądów powietrznych i skrzydeł

zamiast tego nieroztropność
flegmą podchodzi do gardeł
przeciąg wywiewa nas z domu ojca
spluwaczka wypada z rąk
pustych światła

[eka]

Przypowieść o pannach roztropnych i nierozsądnych jest tu podskórną kanwą.
Czuwajcie, bądźcie rozważne, zapobiegliwe, bo nie znacie dnia i godziny, kiedy światło będzie Panu potrzebne. Nie rozpozna nas przy zgaszonych lampach.
Ale w tym wierszu roztropność się odwraca w niekorzyść.
Nadmiar szczęścia, zuchwałe odloty i poczucie winy.
Przeciąg gasi płomień.
A te nieroztropne od początku... cóż, nie tracą nic.

Podoba mi się wiersz!

[biegnąca po fali]

Cieszę się, Ewo. Dziękuję:)