Pokłoszenie

[Marcin Sztelak]

Idę jak ślepiec pomiędzy gęsto spadającymi
liśćmi kalendarzy, nocne szelesty uwypuklają
wszystkie odmiany czerni.
Począwszy od na wpół przepuszczalnych
aż po bezgraniczne.

Cienie zapadają w nikłe blaski ostatnich
okien z niechęcią sączących światło,
palce umęczone klawiaturą wystukują
coraz to wolniejsze rytmy, świt nie nadchodzi
spowolniony zbyt krótkim oddechem.

Uparcie myślę o tamtych nocach, przesyconych,
a jednak zbyt krótkich.
Nie powrócą, a jednak wciąż tkwią cierniem
w przestrzeni pomiędzy każdą czarna ziemią
a nie do końca obiecanym niebem.

[Gloinnen]

Ten wiersz z kolei "kupuję".
Też ostatnio ciągną mnie takie klimaty.

Peelem jest człowiek, który w życiu już przeżył chwile splendoru i zatracenia się, a później przychodzi przesyt, może nawet starość.
W otoczeniu zaczyna dostrzegać cienie, a nie światło. Nagle okazuje się, że mam coraz więcej wspomnień w bagażu, a przyszłość jawi się jako coraz bardziej kurcząca się czasoprzestrzeń. Niepokój narasta, gdzieś w tle wyłania się ciemność spraw ostatecznych.

Pozdrawiam,
Glo.