Już...

[Agnieszka R.]

już z tobą o tym nie porozmawiam

kołysałeś mnie na huśtawce w ogrodzie tato
i chociaż miałeś ręce szorstkie od pracy na roli
delikatnie strzepywałeś płatki kwiatów
spadające na moją głowę

gdy co roku ubieraliśmy choinkę
bałeś się by gałązki świerku nie poraniły moich rączek
delikatnie wyjmowałeś igiełki z dziecięcego swetra

kiedy uszło mi powietrze w rowerze
najpierw mnie pocałowałeś
a potem tymi samymi ustami
napompowałeś dętkę

czasem czuję że błądzisz między skrzypiącymi
od wiatru drzwiami dawnej stodoły
i nadal widzę wyraźnie twoją uśmiechniętą twarz

[tabakiera]

Dosłownie, prawdziwie i z tęsknotą.

[Marcin Sztelak]

Tęskny, prosty, acz nie prostacki, wiersz. Prosty zresztą jak tęsknota.

[Agnieszka R.]

Bardzo Wam dziękuje za ślad pod tekstem:)

[Gloinnen]

Mi też się spodobał, jest bardzo prawdziwy.

Pozdrawiam,
Glo.