Sok ze smoka

[Marcin Sztelak]

Wieczorem pierwotne instynkty
wiodą na polowanie. Łowcy szurając
nogami zbierają się w parkach,
mokrych i ciemnych, zgodnie z tradycją.

Początek bajeczki dla niegrzecznych
trawiących czas pomiędzy łóżkiem,
knajpą i łóżkiem.

Staccato pełnych kieliszków i porannych
tupotów oraz szmerów. Cholerny szelest
skrzydeł, drapanie pazurów.

Jakoś będzie, chociaż to niepewne,
słońce przysłonięte dymem ze smoczych
paszcz, rozwartych niczym stany kont
wieczornych zdobywców palm pierwszeństwa.

Łowcy tańczą dookoła klombów, przepastne
reklamówki pełne omszałych flasz.
Sok jak znalazł do herbatki,
kiedy definitywnie skończy się świat.

[Gloinnen]

rozwartych niczym stany kont
wieczornych zdobywców palm pierwszeństwa.

To jest już ten moment, gdy w wierszu jest czegoś za dużo.
Przyciężka fraza, gmatwająca, i moim zdaniem, zbędna dla tekstu

Pozdrawiam,
Glo.

[eka]

Zaskoczyłeś. Zaznaczasz, że to bajeczka, ale i tak szok. Że można w nałogu zobaczyć Łowców, smoka i jego zabójczy sok.
Odpauperyzowanie. Od podklasy do klasy.

[Alek Osiński]

Dobry wiersz do wieczornej herbatki. Oczywiście herbatki
ze smoczych łusek : )