Nadpsuty jak ryba

[Marcin Sztelak]

Mieszkam w obłąkanym kraju,
gdzie wciąż trzeba się wstydzić,
choćby stanu nie posiadania,
a podanie ręki często bywa karane,
z całą surowością prawa.

Do tego ciągle słyszę ptaki
spadające z drzew,
rzęsiście bębnią o plastik i metal.

Te coraz szczelniej wypełniają przestrzeń,
nieporadnie próbując obiecywać
nieśmiertelność.

Milczę, zatkano mi usta,
tak zwanym życiem, więc coraz mocniej
zazdroszczę tym, którzy już absolutnie
nic nie wiedzą o egzystencji.

Mieszkam na obłąkanej planecie,
której nie można zatrzymać,
nawet na najmarniejszą jednostkę
względnego czasu.

[eka]

Dwie ostatnie zwrotki zapierają dech, tak prawdziwe w wybranych i światowych, aktualnych okolicznościach.
Świetny wiersz!



A tu:

rzęsiście bębniom o plastik i metal

- chyba bębnią.

[biegnąca po fali]

Taka prawda. Żyć się nie chce. Stąd tyle depresji, samobójstw itp. Świetnie napisane. Szacun.