balast

[abandon]

Na Zaciszu. Prawdę powiedziawszy, to jeden z tych do klepania do plecach, ale gdzieś trzeba było zacząć. Mroczne złego początki zabawy słowem;)

[Krokus]

Hm... ciemność, nagość, hm... robi się...

: ) ożeż, to o roli ciemnej materii nie pozwalającej uciec kosmicznym obiektom od siebie zbyt szybko.

No coś takiego?

[januszek]

Januszku, to ten tekst : )

O, co za niespodzianka
przepraszam ale akurat w tej chwili gaszę światło ale przeczytałem i prześpię temat a jutro wrócę

[januszek]

zgaś światło

czemu jest dość natarczywe(?)*
pierwszą rozumiem
czarna materia łagodnym dozorcą

targi i utargi świecących atomów

czyli cyrk kwazarów .pulsarów, supernowych itd
ale ta trzecia jakby z innej bajki
oczywiście ćmy gdy zbytnio lecą do światła giną
a ciemna materia
o, i w końcu jakie światło ma zgasić to dziecko?
lampa oliwna to raczej o wiarę haczy
prawdę lubimy ubierać w przeróżne teorie
naga

tylko czemu "Światłość Świata" jet tu ocalającą ciemnością
czyżby zgaszenie swego światła ją ukaże...
tak jak pełnym kubkiem nie zaczerpniemy świeżej wody

tak czytam po nocy i dniu

[eka]

Mam nadzieję (pycha mi obca), że to nie moje literki zepsuły noc i dzień.
Piękna interpretacja, wnikliwa bardzo.
Co do Twoich wątpliwości, dziecko bało się ciemności, myślę że każde, moje wczesne -ja- też.

Ciemność ma swoje plusy, ale żeby je poczuć, trzeba "zgasić światło".
Nagość = naturalność, brak przymiotów, które "produkuje" światło. Oczywiście bardzo, bardzo potrzebne, ale te targi świecących atomów...
Relatywizacja, hm.

Swoją drogą, jeśli istnienie czarnej materii i energii zostanie przez naukę zanegowane, ten tekst do kosza trzeba będzie wrzucić : )

Dziękuję, Januszku. Super, że jesteś.

[januszek]

eśli istnienie czarnej materii i energii zostanie przez naukę zanegowane, ten tekst do kosza trzeba będzie wrzucić : )

w żadnym wypadku
prawa Newtona nadal mają zastosowanie mimo dowodu na fale grawitacyjne
a co do światła
dziś czytałem

Barwy ze słońca są. Bo ono nie ma
Żadnej osobnej barwy, bo ma wszystkie.
I cała ziemia jest niby poemat,
A słońce nad nią przedstawia artystę.

Kto chce malować świat w barwnej postaci,
Niechaj nie patrzy nigdy prosto w słońce.
Bo pamięć rzeczy, które widział, straci,
Łzy tylko w oczach zostaną piekące.

Niechaj przyklęknie, twarz ku trawie schyli
I patrzy w promień od ziemi odbity.
Tam znajdzie wszystko, cośmy porzucili
Gwiazdy i róże, i zmierzchy, i świty.


ciemność może w sensie zwrócenia się jak w wierszu Miłosza

[eka]

Metafora w poincie wiersza Miłosza zatrzymuje.
Nie wiem, co z tą funkcją utrzymującą w ryzach wciąż "puchnący (jak balonik) nasz wszechświat
Szczerze mówiąc, podejrzewam, że przełomy a'la kopernikański jeszcze wiele razy będą miały miejsce w ludzkiej nauce. Wiem, że nic nie wiem - dla mnie wyjątkowo trafne spostrzeżenie, bo im więcej wiemy, tym Nieznane się powiększa.

A barwy? To przecież reakcja wbudowanych czopków i pręcików w naszą siatkówkę skorelpwana z pracą mózgu.
Długość fali, jej promieniowanie a kolor.
Nietoperze widzą tylko biel i czerń, wiele istnień nic nie widzi... ot oszczędzanie energii pani Ewolucji

Dzięki, Januszku, za komentarz i wiersz.