do Różewicza II

Wiadomość

Krokus · #1 Post autor: **Krokus** » 17 paź 2024, 20:14

kiedy pisze pan
o starych kobietach
zaczynam myśleć
o mężczyznach w ich wieku

są tacy zawieszeni
pomiędzy czasem dokonanym
a tym co tu i teraz
powtarzają jak mantrę
kiedyś to było kiedyś to było…

codzienne wspomnienia
kruszą ich kości
ich słaby wzrok
nie pozwala patrzeć w przyszłość
coraz trudniej im sprzątać po sobie
i wierzyć w cokolwiek

a pan panie Różewicz
mówi tak na spokojnie
o tej odmianie czasu
który nigdzie nie biegnie
tylko czeka

na koniec

#2 Post autor: **eka** » 19 paź 2024, 16:57

Stary mężczyzna też "wysiaduje."
Podmiot w lirycznej rozmowie z Poetą. Celne uwagi, może poza pointą, bo czas ani metaforycznie, ani fizycznie nigdy "nie czeka" - jest efektem nieustającej zmiany na poziomie podstawowym i każdym kolejnym.

Krokus · #3 Post autor: **Krokus** » 19 paź 2024, 19:08

eka pisze: ↑
19 paź 2024, 16:57
Stary mężczyzna też "wysiaduje."
Podmiot w lirycznej rozmowie z Poetą. Celne uwagi, może poza pointą, bo czas ani metaforycznie, ani fizycznie nigdy "nie czeka" - jest efektem nieustającej zmiany na poziomie podstawowym i każdym kolejnym.

Hm... wydaje mi się, że metaforycznie, może sobie czekać. Są czasy dokonane, niedokonane, przyszłe, teraźniejsze, przeszłe, jest czas najwyższy, jest jeszcze czas... nie ma czasu, więc ja stworzyłem czas, który czeka ( z przymrużeniem oka), bo czasów jest wiele i są różne czasy, najgorsze są te ciężkie.

#4 Post autor: **eka** » 21 paź 2024, 17:41

Masz rację, metafory mogą tykać niemożliwego

Coś czepliwa się staję :{