"Krajobraz z rzeką"- Julian Fałat

[biegnąca po fali]

cicho wciąż ciszej
z każdym centymetrem zimowego nieba
i ziemi otulonej śniegiem
takim co to jeszcze poleży na płótnie

uśpione drzewa nieprędko ubiorą się w zieleń
może nawet nigdy
nagość nie peszy ukryta pod bielą
jest czystsza od myśli
wybiegających poza nieboskłon
pytań o to dokąd zmierza nurt
i co przyniesie z drugiej strony
wciąż przesuwanego horyzontu
ta sama cisza i ziemia

[pallas]

Cześć

Obrazy są ciche, nic nie mówią, a opowiadają tyle historii, ilu widzów. Choć obraz ma zatrzymaną tylko chwilę, to nieraz czuć, jakby żył. Myśli ludzi krążą w różnych kierunkach. Nieraz mogą prowadzić poza horyzont obrazu, czyli poza nasze własne klapki, które mamy na oczach. Czy też może jest to dla nas nowe odkrycie? Niby wszystko na obrazie, w życiu czy innym aspekcie wydaje się nam takie samo, to jednak wiemy intuicyjnie, że nic nie trwa wiecznie. Nurt poniesie nas dalej i choćbyśmy chcieli, nie wejdziemy dwa razy do tej samej rzeki. Zawsze będzie to inne doświadczenie. Ciekawi nas to, co z drugiej strony, ale im bliżej tego jesteśmy, tym bardziej tęsknimy za poprzednimi krajobrazami. Dzięki naszej pamięci możemy do nich wrócić albo też utrwalić je w obrazie, na zdjęciu czy też poprzez inne media, przekazując to dalej. Może kiedyś ktoś poczuje to samo lub odkryje coś zupełnie innego. Lecz niektóre rzeczy pozostaną niezmienne, bo ludzie tak naprawdę niewiele się zmienili.

Taka mnie naszła refleksja po przeczytaniu,
Piotr