Tryptyk Florencki

[Lucile]

Przed cięciem

Zamknięty w marmurze
Wyrwany z łona karraryjskiej matki
Czekam czterdzieści lat może więcej
Już nie liczę

Uwięziony w lochach Signorii
Otwieram oczy
Jestem nagi
To ja Dawid

W dłoni ściskam ten kamień
Gotowy na swoje przeznaczenie
Tak długo czekam na dłuto
Uwolnij mnie w końcu
Michale Aniele

II Pierwsze cięcie

Słyszę krzyk z głębi florenckiej nocy
Wiem o czterdziestu latach czekania
Schodzę do lochów wprost przed twoje oczy
Widzę kształt pod grubą skórą skały

Przynoszę światło w podziemia Signorii
Oczy i ręce pamiętają ukryte linie
Nie bój się nagości ani samotności
Marmur odda ci imię

Dotykam dłutem ranię zimną skałę
Odrzucam wszystko co nie jest tobą
Zaciśnij mocniej dłoń na kamieniu
uwalniam cię
Dawidzie

III Na placu

To koniec czekania pod Palazzo Vecchio
Opuszczam lochy i mury Signorii
Zapominam o latach odrzucenia wychodzę
Z cienia na słońce Florencji

Staję się światłem z niewoli kamienia
Wydobyty dłutem mistrza
Serce z marmuru bije dla miasta
Trwam sam na sam z wiecznością

Napięte mięśnie nie czują zmęczenia
Wzrok nadal wypatruje wroga
W dłoni ściskam ten kamień
Jestem Dawid
Jestem wolny