ciało

[tabakiera]

ulica poszerzona była o trzy czwarte lasu
nikt nie żałował bowiem zabrakło powierzchni
do krzyku i zrywania bruku

nawoływał trybun

a więc wylał pomyje tłum szarpał i miotał
szurał tekturą z pudeł naprzeciw tłumowi
który wznosił odwrotnie podobne protesty
sztucznie generowane prawdziwe bazgroły
farba biała czerwona głos przeciw głosowi

i tak szli i tak biegli cofając

ku przodom

[4hc]

Niby widzę o czym to jest, ale nie rozumiem po co tak

[Lucile]

Tłum na ulicach (wszelkiej maści, z każdej strony i w wielu miejscach) - jako jedno ciało, którego zdeterminowane kończyny zwalczają się nawzajem.
Jak to wróży temu nieszczęsnemu ciału (nam, społeczeństwu? ludzkości?).
Mocna metafora.

U Żeromskiego już była „rozdarta sosna” – niestety, tu nie chodzi o indywidualne „ciało” – czyli poszczególną jednostkę i jej osobiste wybory.

Tak to widzę.