Nieodkupienia

[Marcin Sztelak]

Noc, poza nią ręce ubabrane
po łokcie.
To jeszcze nie krew – szepczą czyjeś usta,
złożone jak do pocałunku.

Pożegnanie na szklanej tafli
boli podobnie do kroków
cichnących za zakrętem słów.

I oczu wypalonych ostatnim mrugnięciem,
chyba nawet ironicznym,
skoro to lepsze niż współczucie.

Zresztą wszystko blaknie, wystarczy przejść
poza rozsypany dzień.
I przynajmniej udawać sen
bez obecności.

Wsiąkła, przed przelaniem – szepczą te usta,
już nienazywane.

[eka]

To jeszcze nie krew
(...)
Wsiąkła, przed przelaniem

Bardzo dobry liryk, ich noc i dzień, i naprawdę bez szans na odkupienie?
Brawo za tak umiejętnie wpisaną historię win.

[Alek Osiński]

W moim odczuciu, to tutaj, Marcinie
chwilami wkrada się jakaś taka egzaltacja.
bo niektóre frazy np. "oczy wypalone ostatnim
mrugnięciem" przerysowane, przez to
nie brzmią zbyt przekonująco...

Pozdrawiam