Kanibalizm

[point of view]

rozostrzają się wspomnienia
klon przenika kasztan
mieliśmy na nim własne gałęzie

pory życia sklejają się w lata
zamieniają w witraże gdzie kwaśne papierówki
i cierpkość zielonego agrestu

dwa czerwce dopadły mnie w czwartek

w piątek pokłóciłem się z sobą
o kolor pierwszego roweru
był jasno zielony albo niebieski
uzgodniliśmy że na pewno miał
niewygodne siodełko

w piaskownicy
pogubione foremki z wątkiem kształtu
moje babki i siniaki
rozpuszczone w deszczach
schną w wyobraźni

nadal zadzieram wysoko głowę
chmury chmurzą ciemniej
ptaki już nie zakręcają jesienią
tylko obłoki zjadają watę cukrową
jak dawniej

[eka]

A czemu kanibalizm?
No cóż, bywa, że trzeba zjadać samego siebie. Swoje odsłony.

Dobrze napisany, ciekawy wiersz.

[Marcin Sztelak]

Dobra retrospektywa, sprawnie napisana. Tytuł frapujący, ale zjadamy wspomnienia, które są częścią nas - chociaż adekwatniejszy byłby autokanibalizm...

Pozdrawiam.