Micela

[Marcin Sztelak]

Szlify zdobyte w ogniu ciężkich walk
z wiatrakami przydają się w grach
towarzyskich, które nie są flirtem,
filtrowane przez rzeczywistość.

Kamień węgielny odrealnia pokój,
w którym zwykliśmy egzystować,
ale to zawsze się kończy twardym
lądowaniem. Na dupie.

Magowie od pogody oszukują świat,
snując bajki o nagłej zmianie.
Tymczasem wciąż jest taki sam,
z pominięciem nieistotnych szczegółów.

Takich jak: pomiędzy blokami przemyka
tutejszy pasterz gołębi, skrzętnie omijając
resztki barykad, szybko wzniesionych.
Przez tak zwanych wiernych.

Dlaczego nikt nie pamięta, taki koloryt,
zwany lokalnym. Szaro - siwy lub biało - czarny,
nikomu to nie przeszkadza, wszyscy od dziecka
wierzymy w spokój. Cmentarza.

[eka]

Micela - cząsteczka pochłaniająca zanieczyszczenia do swojego wnętrza. Płyn nasycony micelami to świetny kosmetyk do demakijażu.
Tu chyba nieuzasadniony flirt ze światem jest filtrowany przez spojrzenie podmiotu lirycznego. Wchłania ono brud świata i mówi: nie miejcie złudzeń. Spokój dopiero na cmentarzu.
Ujęła zwrotka z pasterzem gołębi, i ta z niezmieniającym się w swoich fundamentach światem.

Dlaczego nikt nie pamięta, taki koloryt,
zwany lokalnym.

Składnia mi tu szwankuje.

[lczerwosz]

Filtr czasu wyjaśnia pozory stosowane w grach towarzyskich, wszystko staje się z czasem przezroczyste. I umizgi, i swary. Nawet profesjonalne niby, przepowiednie. Ale cmentarz, to za odległa perspektywa, wolę lokalną knajpkę. Bo koloryt lokalny ładniejszy.