z popielnika

[biegnąca po fali]

mimo zamkniętych drzwi
w zatęchłym powietrzu i tak będą wirowały
drobinki kurzu jak zmazy
są przecież szczeliny
są podmuchy
te zawsze wywołują reakcje
ledwie dostrzegalny grymas
drgnięcie tuż u podstawy
posągu z krwi i z kości
muzy niedoskonałej

artysta malarz zamknął cię beztrosko
w ramie z futryny drzwi kuchennych
tak bardzo ci nie do twarzy
skupionej na ręce oddającej fałdki
i zagniecenia na bluzce
na skórze przywiędłej
cienie sztalugi i mistrza
jak smutek jak serce
zagruntowane w ciasnych splotach uwięzień

doskonale wiecznych
aż do pierwszej próby ogniowej

[lczerwosz]

ogień cię wyzwoli?

[eka]

Liryczna fraza do... nie potrafię się domyśleć artefaktu.
Pointa, nawet on, ożywiany podmuchem, nie przetrwa.
Ot, marność i wszystko marność.

Świetna ta pierwsza cząstka, Ewo.