Kakofonia

[Marcin Sztelak]

Pęk kluczy do piekła zardzewiał
na amen.
Zresztą zbutwiała brama ledwie się trzyma
na jednym zawiasie.

Za karę wszyscy pójdziemy do raju,
wznosić pieśni ku chwale, na wysokości
siódmego piętra.

Lub nieba, zależnie od punktu ukradkowego
zerknięcia mniej więcej w kierunku
absolutu.

Absolutnie zakazane, lecz jesteśmy tylko
aniołami. Przymusowa apoteoza
i ciągłe braki w zakresie
uskrzydleń.

Na dole bruki stygną, wiatr hula,
smutne diabły nie palą.
Prohibicja i przeciągi, ciągłe
kichanie.

A na zdrowie nie dociera
przez czyśce półpiętrowe.

[eka]

i ciągłe braki w zakresie
uskrzydleń.

Smuteczek, oj tak.

Mistrzostwo, Marcin.
Deprecha w raju! I diabląt w piekle.
Fajny wiersz.
Uśmiech dla Ciebie : )

[Alek Osiński]

Wyborne. Pozdrawiam.