madonna niekarmiąca

[biegnąca po fali]

już mi nie miniesz 
czekałam długo
i ani się tobą pochwalić
ani zaprzeczyć istnieniu
większych od ciebie widziałam
więc nie do końca oślepłam

moja matka
która od piersi nie odstawi nawet głupca
przy życiu jak za rękę przytrzyma
a uścisk ma pewny

moja matka 
z sutkami wyciągniętymi 
przez głodnych hołubiona
powtarza za mną przykazanie miłości 
i drogi dokłada bym mogła iść

podstawia wyschniętą pierś
i ssij ssij jak mantrę powtarza
z taką pewnością
że nawet jeśli usta mam puste
to nogi gotowe do marszu

[eka]

O miłości i wierze, która niczym niesprawdzona, niematerialna, w którą można wątpić... daje poczucie wartości istnienia, mimo zawodu.
Napisałeś bardzo przejmujący wiersz. Bardzo obrazowy. Matka madonna - taka niby bezsilna, ale jakże skuteczna.

[tabakiera]

Widzę fazę na przeogromną wiarę pomieszaną z ogromnym męczeństwem.
Wiersz z pewnością bardzo emocjonalny.
Nie chcę zatrzymywać obrazów, które powstają w mojej głowie pod jego wpływem.
Mogą doprowadzić do histerii.

Turpizm jak nic.

Dlaczego ze sutkami?

[biegnąca po fali]

eko - dziękuję:)

tab - ani tu specjalnie wiary ani męczeństwa.
Dzięki.

[Marcin Sztelak]

Bardzo ciekawy, świetnie zobrazowany wiersz.
Pozdrawiam.