Uderz, a odezwą się, by pokroić wers i stół (całkiem możliwe, że to po części erotyk)

[alchemik]

Kolejny włos przecinam na kilka, od dwóch poczynając.
Nożyce mi się myślą przez uderzony stolik z metalicznych wersów i słów.
Jako żem anioł upadły, wraz z wrześniem i wieżycami dwiema,
pocieszam umarłych z poświęconych ramek i tkanek

wrosłych w pył, kiedy mnie tam już nie ma, tylko stary film.
O zawiłościach miłości w strefie 51, przez czterdzieści i cztery
doby na przylądku Cape Canaveral, do tańca z Czerwoną,
potrzebującą łez książką na podróż, bo nigdy się bez nich

nie ruszam. W oczekiwaniu na autobus do piasków Łeby
i oszołomienia bałtyckiego z Marsem na czole i Gwiazdą żywą.
W pamięci, na... obojgu nogach? Zrywam jej fotosferę, bieliźniany hel
do nagości pierwotnego wodoru i włosów, które dzielę wersami.

Ram pam, tam tam, sięgam tam, gdzie nożyce ud skrzyżowanych.
Sam jestem asymetryczny przez ulice jedne dłuższe od drugich.
Po pierścieniu Saturna gnam przez zamarznięte tu morze komiczne, bo zakrzywione.
Z Tytana spoglądam na skrzyżowanie, bramę i ten podjazd podniecający, śliczny, liryczny.

[alchemik]

Rozumiem, że boicie się komentować niesławnego Alchemika.
To oczywiste, zważywszy na to, że jest prawdziwym poetą.
Jakoś tam tu trafiłem.
Teraz czekam na uderzenie od nieznanych. Znani uśmiechną się tylko.

[Marcin Sztelak]

Całkiem możliwe, że po części, za to mrocznie nierealny. Chociaż skursywione jakoś mi tu nie leży.
Pozdrawiam.