Reggae.

[Karma]

Czasem mam wrażenie, że to tylko ja
znam te dźwięki.
Jeszcze w dzieciństwie właściwie, zamknięte w plastikowych
krążkach, podkradanych starszym braciom.
To było jak sakrament.
Bałem się niektórych treści, więc chowałem je przed mamą
w słuchawki,
czy z uchem przy głośniku nuciłem cicho wraz z nimi,
odtwarzając w głowie światy równoległe.
Wszystko stawało się stopniowo rytmem.
Intymnością sięgająca kręgosłupa, aż każdy krąg z osobna,
mógł zostać instrumentem.

To było tak moje, jak tylko człowiek może zawłaszczyć
cokolwiek, poza zasięgiem zmysłów.
Aż pojawiłaś się ty.

I powiedziałaś, że też lubisz.
Bo ja.









Z cyklu: Karma.
Listopad, 2021

[eka]

Wszystko stawało się stopniowo rytmem.
Intymnością sięgająca kręgosłupa, aż każdy krąg z osobna,
mógł zostać instrumentem.

Istota reggae : )
Fajny, sympatyczny, zapewne osobisty ślad fascynacji, którą podzieliła Ona. I tak powinno być. Mnie bluesem "zaraził" mąż lata temu i na pewno będę mu wierna : )
Bardzo mi się wiersz podoba, pozdrawiam.

[Karma]

Mężowi, czy bluesowi? :p

Dzięki.

[zimny grog]

Mężowi, czy bluesowi?

mniemam obydwóm.

[Karma]

Domyśliłem się.

[eka]

[Alek Osiński]

Ta pierwsza część jak dla mnie najlepsza
bo końcówka to już bardziej taka liryczna prywata
a może prywatka ; ) Pozdrawiam

[Karma]

A da się inaczej w poezji?
Ja, kiedy czuję się pominięty i oszukany przez autora, zapominam o nim.

Chce móc powiedzieć, kiedy on:
- przecież mnie nawet nie znasz, na oczy nie widziałeś.
- jak to? Przecież czytam twoje wiersze.