grudkę ziemi na wszystko z czego wyszedł już ból

Wiadomość

biegnąca po fali · #1 Post autor: **biegnąca po fali** » 09 kwie 2022, 16:38

przebudzenie na powrót otwiera rany
wysięk wchłania mech i ziemia
wiecznie spragniona
chętnie przygarnie i krew i ciało

las milczy
za to działa krzyczą
przestraszone ptaki opuszczają gniazda
co będzie gdy zabraknie drzew
nie zabraknie
echo powtórzy każde ile będzie trzeba

wywołuj po imieniu sosny i świerki
sprzed gąsienic sprzed luf
głuche i ślepe na wydany wyrok

po wszystkim niech śnią
że rzucają cień nie na swój grób
lecz na drogę którą idą
podrywając kurz z porzuconych śladów

#2 Post autor: **tabakiera** » 09 kwie 2022, 17:59

No tak.
Wiersz typowy dla twórczości Biegnącej.
Świat bywa koszmarny dzięki ludziom i to jest prawda.

zimny grog · #3 Post autor: **zimny grog** » 09 kwie 2022, 18:10

wiersz w swojej "strukturze" bardzo "męski". mam przeczucie,

że czytający utwór bez podpisu autorskiego, byłby przekonany o tym, że autorem jest mężczyzna.

koleiny dobry Twój wiersz

#4 Post autor: **eka** » 10 kwie 2022, 09:14

Pierwsza myśl po przeczytaniu: nie czas żałować lasów, gdy płoną ludzie (parafraza z Lilii Wenedy), ale teraz, na spokojnie, bez emocji sprzeciwu, widzę konsekwentnie rozbudowywaną metaforę.
Lasy = ofiary tej wojny.
Martwi ludzie po przebudzeniu, po wyjściu z krótkiego etapu śmierci.
Genialny tytuł - szacun, Ewo.
Zadziwia, zaskakuje troska o świadomość umarłych.
Ból fizyczny się kończy, co dalej po śmierci?
Echo pamięci...
Może to lepsze, niż być okaleczonym jak te dwie dziewczynki, bez kończyn po spotkaniu z ruskimi minami.

biegnąca po fali · #5 Post autor: **biegnąca po fali** » 11 kwie 2022, 19:14

tabakiero, zimny grogu, eko - dziękuję za poczytanie i ślad pod wierszem:)