Tłuszcz bez mleka

[Marcin Sztelak]

Wstał dzień,
nie krzyczę z radości,
ostatni papieros wpadł do ostatniej
kawy, była jak kromka chleba.

Pada,
w dziurawych skarpetach nie znajdę
szczęścia. Nawet o namiastkę
nie będzie łatwo w szarym mieście.
Gdzie podobno mieszkam,
ale niekoniecznie jestem.

Promyk światła
sączy się leniwie spod drzwi łazienki,
wygodnie ułożę się w wannie.
Przykryty ulotnymi drukami
wycenię światłość żarówki.

Jakoś to będzie
wymamrota pralka nastawiona na ciągłe
płukanie złota.
Bez sensu – pobór mocy rośnie,
czynnej i biernej.

Nieważne i tak kiedyś zapłacę
za niedokonane.
Tym bardziej za tak zwane
wszystko.

[Lucile]

Dobry, gorzki, lekko ironiczny wiersz o banalnej ludzkiej egzystencji.
Ale czy pod. lir. wyraża na zgodę na tę banalność? Może lepiej tego nie roztrząsać:

Jakoś to będzie
wymamrota pralka

Marcinie, na razie to tyle, myśl na gorąco, ale wiersz wart głębszego przemyślenia,
tym bardziej teraz, kiedy "przyśpieszenie życia" nie daje nam szans na refleksje, a szkoda.

[eka]

Gdzie podobno mieszkam,
ale niekoniecznie jestem.

Właśnie. Można być w różnych miejscach jednocześnie. Świadomość na szczęście nie jest zaklinowana tam, gdzie ciało.
Tak że no... mnóżmy się w nieszarych miejscach.

Bardzo dobry wiersz, szczególnie owo wykorzystanie prozaicznych szczegółów do egzystencjalnych dołów.