Prośba o łaskę

[mawo]

to miała być opowieść o dorastaniu, a jest o stracie, o starości,
o wyznaczaniu granic przez martwe słowa.
czasami myślę, że już nie żyję.

od wczoraj znowu luty. z każdym oddechem
rodzą się obłoki mrozu, las staje się coraz cięższy,
a w przemoczonych butach czuć tylko zimno.

mówisz do mnie, ja milczę.
czekam aż spłynie pamięć,
dym zamknie oczy.

wokół cicho i obco.
szron na drzewach skrzy się jak lukier,
miesza światło i wodę.

[eka]

Warto na takie wiersze czekać. Wielki szacun, Mawo. I prośba... o więcej.
Zima jest najgroźniejszą z pór, ale bywa taka piękna, mimo samotności i zbyt dojrzałej świadomości.



Teraz przyszedł mi do głowy pomysł na utworzenie grupy literackiej: Ósme Piętro.
Tylu wspaniałych twórców tu publikuje!

Pozdrawiam serdecznie.

[Marcin Sztelak]

Niestety, życie nie przewiduje ułaskawień. Świetny wiersz

[mawo]

Eko, Marcinie, batrdzo dziękuję

[tabakiera]

Przyszła mi do głowy cywilizacja i Ziemia.
Miała dojrzewać, dorastać, rozwijać się.
Tymczasem...

Oczywiście to nie jest jedyna interpretacja, ale pierwsze skojarzenie.

Opowieść Sybiraków.
Trudne dzieciństwo, przedwczesne umieranie i cierpienie.

[mawo]

Jestem pełna podziwu dla Twoich zdolności interoretacyjnych. Pozdrawiam serdecznie