Świętość

[Toyer]

Po śmierci zostanę świętym poetą
umierałem w bólach rodząc wiersze
cierpienie uświęca

rodziły się niepełnosprawne

przez ojca kochane
niezrozumiałe
odrzucone
wyśmiane

ale żywe

raz stworzone drugi raz biczowane niosące
brzemię potem ukrzyżowane

pisałem z miłości nie znając poezji
nieświęty święty
to dopiero po śmierci

a one patrzą z krzyża
patrzeć będą dalej
wiem że nie umrą

niezmienność to świętość
a życie zmienne
one święte a ja człowiek

kiedyś odejdę
niezmiennie

spotkamy się ponownie