Marony

[Gajka]

kasztany nie dojrzewały
z korzeni jesiennych dni
lato odeszło ubogie i ciche
wychłostane przez deszcz

oczy kochały
dzikie przestrzenie
i tańczącą poranną mgłę
miała naście lat
kiedy błądziłeś dłońmi
w jej wyobraźni

nocą testowali świat
miało być spokojnie
krzyk zamieniał się w milczenie
a szept w rozpacz

odeszła jak inne
budując własny świat
teraz wiesza ostrożnie
na każdej myśli
paciorki z jarzębiny

już nie krwawią

17.08.2024

[eka]

kasztany nie dojrzewały
z korzeni jesiennych dni
lato odeszło ubogie i ciche
wychłostane przez deszcz
umarła bezpowrotnie

Brakuje mi łącznika między obrazem a faktem śmierci. W pierwszej chwili przeczytało mi się: umarło, czyli ono, lato.
Ale może tylko mi czegoś brak.

___________
Aaa... czyli umarł tamten czas, a ona (i on?) w nim. Teraz jest inna, ostrożniejsza.

Chyba nie tylko w wyobraźni, jeśli:

nocą testowali świat
miało być spokojnie
krzyk zamieniał się w milczenie
a szept w rozpacz

Ich jeden świat, a później dwa odrębne. No cóż, stworzenie jednego wspólnego świata, to rzecz niemożliwa, jesteśmy skazani ( a może obdarowani:) własnym. To tak na pozytywne myślenie

Pozdrawiam, Gajko.
wiersz zatrzymał

[Gajka]

Ekuś, dziękuję za merytoryczny komentarz.
Wyrzuciłam 1/5 i jest spoko. Bardzo cenię Twoje uwagi, podchodziłam do tego tworu kilka razy i jakoś nie mogłam nic wykombinować więc uznałam, że problematyczny wers po prostu usunę i po problemie Pozdrawiam

[abandon]

Ładnie.

kiedy błądziłeś dłońmi
w jej wyobraźni

i inne:)

[eka]

Mam nadzieję, że wyszło na dobre.

[Krokus]

Ciekawy wiersz, budzi we mnie kilka skojarzeń, ktoś kogoś skrzywdził, coś się skończyło, była jakaś wiara, fascynacja, ale umarła? No w każdym bądź razie ciekawy tekst.

[Gajka]

Eka
Abandon
Krokus

Zapraszam na kawusię, w grupie raźniej

A wierszyk - spokojnie, było dawno i minęło jak sen

[eka]

please

dla chętnych

[Gajka]

O... merci bien