Niemiłość - Two

[Leon Gutner]

I jeszcze tylko czekam ciebie
W niespodziewanym - w chwili małej
Ale mi ciemniej coraz ciszej . A już myślałem że myślałem.
L.G.



I tylko nie wiem jak zapomnieć
tak prosto w oczy mówiąc trudno
nie wygasł jeszcze w środku ogień
lecz jego ciepło to już złudność
a miał oświetlić nasze wszędzie
rozjaśni twoje tam gdzie będziesz

czasami przy nas go nie było
potykał się o własne winy
był małą ale wielką siłą
nie dziwił wcale teraz dziwi
że jego płomień lśnił jak wina
nie mieszkał w nikim żył w przyczynach

za krótko istniał roztrwoniony
zabłądził w południowe strony

schował czas w piasku i na szczytach
w ulicach miejskich i podróżach
wylał wierszami trudnych pytań
zaznaczył dalą bo być musiał
lotami od niej i do niego
zwrócony dziś ku innym brzegom

w drobiazgach listach zrozumieniach
spisany drogą choć zawiłą
w bliskościach w nieświadomych drżeniach
lecz ty mu zgasnąć pozwoliłaś
byłem z nim
we mnie wszystko było

i tak spotkałaś mnie niemiłość

[eka]

Dałabym myślnik w ostatnim wersie. Przed - niemiłość.
Nie tylko smutek w tych wersach, imponują analizą przyczyn i skutków, wpisanym w nie rytmem, takim Twoim, Leonowym.
Gorzki wiersz w zaimkach.

Pozdrawiam, Leo.

[Leon Gutner]

Dziękuję i pozdrawiam Eko .

Z uszanowaniem L.G.