W ogrodzie mistrza Kajki

[Leon Gutner]

Nie ma w gruzach serca i drżenia ciał.


Wracasz przez poranek z deszczem
ogród Kajki znowu kaszle
ciągle go pamiętam jeszcze
pląsał mrok tak prostopadle

wracaliśmy w swój świat skutków
po nagrodzie co w ogródku

tam na scenie piękniejszego
nie dostrzegłem nic od ciebie
jakbyś dotykała czegoś
o czym sama jeszcze nie wiesz

płynął wierszem czas w niepamięć
przeczytanym tylko dla mnie

powiesz wszystko to już było
ja daleko ty u siebie
roztrwoniła nas ta miłość
lecz nikt o niej tyle nie wie

co my wtedy wieczorami
czytaliśmy z siebie sami

[lczerwosz]

Wspomnienie, ale jakby zniechęcenie, jakby emocja przeminęła. Wyraźnie czas przeszły, ale było dobrze.
Pozdrowienia.
Leonie, na inny temat nie odpowiedziałeś.