okruchy

[nienażarty]

Spadają jak manna – nie z nieba.
Ze stołu, gdzie kipi obfitość.
Pomogą, gdy wielka potrzeba,
gdy myślisz że wszystko to nicość.

Czy na mnie specjalnie czekały,
gdy taszczę ciężary tej chwili,
w przestrzeni akurat za małej,
bym stanął i mógł się posilić?

Choć wokół jedzenia jest dosyć,
aromat sam ślinę przełyka.
Z daleka w zachwycie tkwią oczy,
podchodzę – nic nie tknę – to lipa!

Łaknienie natychmiast przechodzi,
ogromny apetyt; nie na to.
Kształcony nie pojmie nic młodzik,
nie pozna się na tym amator.

Wraz z wiekiem dość rzadko spadają.
Z tęsknoty aż serce mi pęka.
Dziś spadły, szepnęły w tramwaju
„na ciebie już czeka chleb szczęścia

[Leon Gutner]

Co nieco bym zmienił ale i tak czytało mi się dobrze.

Z uszanowaniem L.G.