samotność w mieście z dwoma mostami

[zimny grog]

ma królewskie oblicze.
stare tu kamienice. stare zakręty. stare dzwonnice.
zaułki mości stareńka nieprzychylność podprogowa.

z rynku sezonowe gwarno tłoczno i z pompą.
dziewczyny ubrane w odzież nader skąpą.
przejezdne oho ho pojechało do siebie w autokarach.
nastaje jesień nachylone słonko rutyna w garach.

późnym przed zmierzchem człapie do hawiry ignaś
nieśpiesznym chodem wraca katinka.
nikt nie bałaknie sie ma. patrz w górę
o dwudziestej po niebie gibać będą gruchoty starlinka.

wnet na stół lotem szybowca ląduje szklany bociek
ze smukłą szyjką.
nie odleci on ci nad żadne zambezi czy inne lilpopo
zaklekocze zaszkli zalotnie oczko babom i chłopom.

w telewizorze tłuką tamto albo siamto w te i wewte.
ta ładna gwiazdka a ten brzydal na topie jej nie chce.
u sąsiada kwilą modelowane pudelki i mruczki
baner na aptece zachwala
coś na ból zęba dźwigar w górę i ulgę w kuczki.

znój codzienny otulają równiutko zaciągane rolety
emocji w nim tyle jaką dają na ciepłą wodę pistolety.
w mieście gdzie od niedawna brzegi spinają dwa mosty
żaden kierunek nie jest przekątny ani prosty