Senny triolet II

[Lucile]

Tej nocy przeszłam przez twój sen na palcach w ciszy
Gdy czas stawał w bezruchu chłodny i powolny
Ostrożnie cięłam kadry na wyblakłej kliszy
Przeszłam przez twój sen tej nocy na palcach w ciszy
Gdzieś w zakamarkach powiek tam gdzie nikt nie słyszy
Zostawiając powidok – czysty i swobodny
Na palcach tej nocy przeszłam przez twój sen w ciszy
A czas zamilkł w bezruchu powolny i chłodny

[nie]

Może być. Przypomniał mi się ledwo wiersz z filmu Interstellar, tam też były podobne powtórzenia i klimat, chyba.

[Lucile]

Nie, nie znam tego filmu. A możesz podesłać mi link do wspomnianego przez Ciebie wiersza? Oczywiście, jeżeli to nie kłopot.

[skaranie boskie]

Nie wiem, co więcej warte - treść, czy forma.
Niby jedno i drugie dobre, ale odnoszę wrażenie, że się wzajemnie wykluczają.

[nie]

"Nie wchodź łagodnie w tę pogodną noc,
niech płonie starość tuż przed kresem dni,
walcz, walcz gdy światło traci swoją moc,
chodź wiedzą mędrcy, że się zbliża mrok
bo żaden piorun z ust nie padnie ich,
nie wchodzą z ulgą w tę pogodną noc,
walcz, walcz gdy światło traci swoją moc."

Dylan Thomas

Niby zupełnie co innego, a jednak mi się wspomniał

[Lucile]

Przypomniałeś mi fragment dawno temu czytanego pięknego wiersza Dylana Thomasa „Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy” kunsztownie skonstruowanego, jako villanella. I ta puenta – „Buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy”. Cudna! Pamiętam ten wiersz z przekładu Stanisława Barańczaka. Były i inne przekłady, ale – przyznaję − nie znam. A kto tłumaczył przytoczony przez Ciebie fragment? Ma moc!

Triolet, który też opiera się na regularnie powtarzających się frazach i rymach jest krótszą i mniej wymagającą formą poetycką - ma tylko 8 wersów,
a vilanella aż 19. Kilka razy przymierzałam się do tej formy, ale czy talentu, czy wytrwałości brakło? Pewnie i jednego, i drugiego, bo tej pory nie uzyskałam zadowalającego mnie efektu. A takiej „wymęczonej formy” nie warto zachowywać… do kosza.

Natomiast triolety jakoś mi leżą i mam ich już sporą garstkę. Ale − w obecnych czasach (wszechstronnego królowania wierszy wolnych, którymi zresztą też się param) – to takie marginalne, niemodne pisanie.

A to, że Ci się jakoś skojarzył wiersz wielkiego poety z moim tekstem, to dla mnie wielka radość i ukontentowanie.
Swoją drogą; Tanatos – Morfeusz są dosyć blisko siebie… i nas, nieprawdaż?

NIE - bardzo Ci dziękuję.