A podobno za oknem jest wiosna

[Lucile]

tam gdzie gaśnie popołudnie
żyję jak jesienny liść bo czas
zmienił się w cienką kartkę

przestrzeń skurczyła się do niewiadomego oddechu

[BerniM]

Też ta czuję, żyję jak w pudełku zapałek tracąc bezdech. Trudna ta wiosna co karmi mnie snami, w nich też żyję. Na zewnątrz jestem martwa; tylko skóra walczy o kolor...Tak odbieram Twój wiersz, piękny, krótki, niedopowiedziany

[Lucile]

Trudna ta wiosna co karmi mnie snami,

I tak dobrze, że przynajmniej karmi snami, czyż nie tak, Beniu?

tylko skóra walczy o kolor...

To ładne, aż jawi się jak gotowa fraza z jakiegoś delikatnego erotyku

niedopowiedziany

Własnie tak... niedopowiedziana rzeczywistość nam nastała

Dziękuję i pozdrawiam
L