...

[BerniM]

...
zmięte słowa
opadły kroplami
na wiosenny sweter,
upinając włosy
złamałam klamrę obietnic.

[eka]

Interesująca miniatura.
Bardzo nośna metafora. Obraz i postawa.
Włosy rozpuszczone - jak obietnice słów.
Włosy spięte - już tylko ich łzy.
Świetne.

[lczerwosz]

Może to nie na temat. Przyszło mi na myśl, że wypowiadając słowa, formułujesz myśli. Dopiero. A powinno być wcześniej, tak zawsze myślałem. Ale słowa zmieniają jaźń. Modyfikują myśl. Zatem nie pasują już nawet do myśli, która się w międzyczasie zmieniła.
To jakby słyszeć czyjś głos i na niego reagować. To prawda, że mając problem, trzeba o nim opowiedzieć innej osobie. Ona może być żywa lub martwa (nieożywiona nie umarła) albo nie istnieć wcale.
Ale wszystko szybko się dzieje. Jak w kłótni. Bywa, że słowa same się mówią. Niosą. A wypowiedziane? Karta-stół. I nie ma cofek.
Nie podejrzewałem nawet, że spięcie czy rozpuszczenie włosów ma jakiekolwiek znaczenie. A nie pierwszy raz słyszę o wręcz znakach. Wiem, mowa ciała

[tabakiera]

Jak dla mnie przesadziłaś z epitetami.
Nie wiadomo, na którym zaczepić myśl.
No i w dodatku dopełniaczówka...

Tekst aż prosi się o podział na strofy:

...
zmięte słowa
opadły kroplami
na wiosenny sweter,

upinając włosy
złamałam klamrę obietnic.

Myśl ciekawa.