Piwo, papierosy, czarna śmierć na ulicach

[Marcin Sztelak]

Oto jest siekiera mojego dziadka, ojciec dorobił nowy trzonek, ja ostrze.
W teatrze absurdu sprawdza się świetnie, w pień wycinam całe kwartały. Cóż z tego, że pozbawione zabudowań i absolutnie płaskie, jak ziemia, która wcale nie jest okrągła, to tylko naleśnik na zardzewiałej patelni. Niedosmażony, ze źle zrobionego ciasta, staje kołkiem w przełyku, stąd piwo. Jedno z pierwszych, warzone w cieniu zikkuratów. Oraz niedopałki wyrzucane w przestrzeń, w końcu gwiazdy są niezbędne, gasnące w oczach, już prawie po brzegi wypełnionych mętnym płynem – żadnej nieortodoksyjnej filtracji.
Kiedy upływa ściśle odmierzony czas przeznaczony na medytacje ubrany całkowicie na czarno, z pominięciem białych jak śnieg sprzed potopu skarpet, ruszam w miasto. Rozdawać pocałunki, wszyscy uciekają, niepotrzebnie przecież zapomniałem naostrzyć siekiery, na śmierć.

[eka]

No proszę, pan Śmierć ma przodków... to poważny dylemat, jeśli nadal żyją. Czy śmierć umiera?

Oryginalnie i ponuro tu... ale powoli się przyzwyczajam. Jest nadzieja, że pan Śmierć ulegnie kiedyś demencji i nie tylko nie naostrzy siekiery, ale nawet zapomni, gdzie ją posiał : )