Jesienna kurtyzana

[Marcin Sztelak]

Może nawet chodziło o kurtynę, byleby nie milczenia, szczególnie w ciepłym świetle zniczy.
Chociaż rozdrapywanie ran to doskonałe zajęcie na długie, zimne wieczory, kiedy dzień wolno gaśnie w opróżnionych szklankach i pokrytych kurzem zdjęciach. Z brakiem nadziei na poranek, a jeśli nawet to zasnuty mgłą i dymami rozłożonymi warstwowo, pomiędzy pasmami wyziębionego powietrza.
To stan przejściowy – podpowiada widmowy przyjaciel, za zdrowie którego nie ma już sensu wznosić toastów. Chociaż wystarczy zasnąć, za zamkniętymi powiekami jest cała masa miejsca na powroty i wybaczenia. Jednak w końcu trzeba otworzyć oczy, więc lepiej
siedzieć i liczyć punkty nieciągłości wszechświata na ścianie przypadkowo wyrastającej z podłogi dokładnie na lini wzroku.
To nie jest przypadek – ponownie szepczą bezkrwiste wargi wykrzywione w szyderczym półuśmiechu tuż nad uchem. Nie odpowiadam, zajęty liczeniem rozczapierzonych palców.
Dłonie z każdym, coraz głośniejszym, uderzeniem sekundnika stają się bardziej obce.
Ewentualnie to tylko drżenie uniwersum wywołane przez spadające gwiazdy, nie spełniają żadnych życzeń płonąc bezgłośnie. Ogień rzuca cienie tonące w nierównościach sufitu, tam tańczą zapomniane szkielety.
Tania makabreska – drwi widmo, nadal milczę nie chcąc prowokować dyskusji, z uwagi na przepaść dzielącą dwie strony wypłowiałej klepsydry. Dawno zmył ją deszcz, przecież nie mogły być to łzy, niemęskie, piekące w środku. Szczególnie w epicentrum mikroświata,
najbezpieczniejszego w swojej naiwności. Każde wyjście na zewnątrz bezpowrotnie niszczy część kruchej struktury, aż do wykonania ostatniego kroku.

Skoro tak twierdzisz – znowu ten szyderczy uśmiech.

Świt, bledniesz proporcjonalnie, przyjacielu.

[eka]

Jesienna kurtyna, zdecydowanie. Funeralne okoliczności łączysz z kurtyzaną... śmiercią? Dance macabre.
Rozmowa z umarłym przyjacielem, a może ze swoim dawnym, mocno twardym spojrzeniem.

Jak dla mnie, to najlepsza proza poetycka z Twoich ostatnio publikowanych.

Dawno zmył ją deszcz, przecież nie mogły być to łzy, niemęskie, piekące w środku. Szczególnie w epicentrum mikroświata,
najbezpieczniejszego w swojej naiwności. Każde wyjście na zewnątrz bezpowrotnie niszczy część kruchej struktury, aż do wykonania ostatniego kroku.

Bardzo!

[lczerwosz]

w epicentrum mikroświata, najbezpieczniejszego w swojej naiwności. Każde wyjście na zewnątrz bezpowrotnie niszczy część kruchej struktury, aż do wykonania ostatniego kroku.

Jak w proteście przeciw światu trwamy nieruchomi, zalęknieni. Tak właśnie jest. Nie tylko, gdy wspominamy umarłych, to dotyczy wszystkich niepewnych stanów przejściowych. Naszego życia.