Moje miasto

[Lucile]

moje miasto.jpg

Najnowszy z cyklu "Powrót do miasta".
akryl, cienkopis, węgiel na tablicy malarskiej

LuBe
trzynaście, dziesięć,
dwadzieścia dwadzieścia jeden

[lczerwosz]

A gdzie one. I ten wieczny brak tynków, czy ocieplenia styropianem.

[Lucile]

A gdzie one.

One mi się nie opowiadają, wędrują gdzie chcą. I jeszcze przez ramię rzucają – nic ci do tego!
Podejrzewam, że miały dosyć wariactwa kształtów, kolorów piętrzących się, powyginanych murów, więc nieco zniesmaczone podniosły wzrok i zobaczyły; czyste, jasne, gładkie, bezchmurne niebo oraz spokojnie na jego tle rysujące się niemalże koronkowo wieże kościoła Mariackiego. Prawdopodobnie ujął je ten kontrast i postanowiły odwiedzić strażaka-hejnalistę. Coś mi się wydaje, że właśnie wspinają się po wąskich, krętych schodach na tę wyższą wieżę, z której o każdej pełnej godzinie wybrzmiewa - znany wszystkim - hejnał.

No tak jakoś to widzę.

I ten wieczny brak tynków, czy ocieplenia styropianem.

A cóż ja mogę - tak wygląda po zmyciu makijażu

[eka]

Cegły obdarte z tynku - jak rana.
Duszno tu.

[Lucile]

Duszno tu.

Owszem ciasno, ale czy duszno?

Pozdrawiam

[eka]

Wiesz, Lu, ja mam lekką klaustrofobię, już np. winda mnie poddusza. W tłoku normalnie robi mi się niedobrze.
Prawdopodobnie stąd owo odczucie duszności nawet z samego patrzenia na ścisłą zbitkę ścian.

[Lucile]

Ewo, rozumiem, wydaje mi się, że nie mam klaustrofobii, a jednak tłoku, tłumu unikam jak ognia, bo ogarnia mnie lęk i zaczynam łapać powietrze, jak ta przysłowiowa ryba, na brzeg wyrzucona.

Miłego niedzielnego popołudnia