Sześćdziesiąty siódmy dzień wojny

Wiadomość

#1 Post autor: **Lucile** » 01 maja 2022, 17:15

Mamo, gdzie się podziało niebo,
ktoś je ukradł? Nie wiedziałem, że można skraść
niebo.
Czy tata poszedł je szukać i dlatego
nie wraca?
Myślę że to moja wina, bo przecież
lubiłem strzelać z procy do przepływających
obłoków.

Obiecuję.
Już nie będę.

A jak znajdzie niebo,
to może razem z nim przyniesie też moją nogę,
bo sama powiedz - jak będę biegał na jednej?
Przyniesie, prawda?

Mamo, duszno mi
i czemu nawet ten odrapany sufit
gdzieś się zapodział,

czy to tata wraca z niebem...
---
LuBe
jeden, pięć,
dwadzieścia dwadzieścia dwa

Krokus · #2 Post autor: **Krokus** » 01 maja 2022, 20:09

Porusza, mocny tekst.

#3 Post autor: **Lucile** » 02 maja 2022, 11:09

Jak pisać o tych barbarzyństwach zgotowanych niewinnym ludziom w Ukrainie?
Słowa więzną w gardle, dławią, bolą, a każde z nich zdaje się płaskie, małoduszne, niewystarczające. Kobiety, dzieci: ofiary i świadkowie.
Więc trzeba, koniecznie trzeba, jak tylko się potrafi, zaświadczać – nawet w ten sposób - by to bestialstwo ruskiej hordy nie zostało przemilczane, jak to stało się w Czeczeni, wielu innych miejscach, a sięgając głębiej podczas „wyzwalania po ichniemu” w 1945 roku.

Tym, którzy nie znają, polecam książkę Christiny Lamb „Nasze ciała, ich pole bitwy. Co wojna robi kobietom”.

#4 Post autor: **eka** » 02 maja 2022, 17:35

Wojna i dziecko... okrutne doświadczenie. Zabolał Twój wiersz.
I racja, tak trudno o tym myśleć i pisać, a trzeba.

Liliana · #5 Post autor: **Liliana** » 19 maja 2022, 10:59

Wojna w rozumieniu dziecka. Poruszające.

#6 Post autor: **Lucile** » 20 maja 2022, 09:00

Dzieci - najbardziej niewinne ofiary wojennej nienawiści agresorów.
A świat patrzy... chyba z każdym dniem coraz bardziej obojętnie.

Lilu, dziękuję za słowo i pozdrawiam.