Benjamin, czyli pamiętnik cnotliwego młodzieńca

[Strood]

Nie było pierwszej, nie będzie ostatniej
z dochodzących rachunków prawdopodobieństwa.

Radzę sobie bez sfatygowanych wspomnień,
strat bezpowrotnych z niezajętych wysp szczęśliwych,

odrzucany przez niecierpliwość do pozycji embionalnej.
To dobrze.

[Lucile]

Interesujące połączenie postaci Benjamina – bohatera dwóch kultowych filmów; tego przywołanego w tytule i Benjamina Braddocka z „Absolwenta”.

W Twoim wierszu także utrata niewinności, tylko okiem dojrzałego, będącego już w tzw.„latach” Podmiotu Lirycznego; nieco cynicznego i dobrze znającego meandry życia doświadczone na własnej (wygarbowanej przez los) skórze, który już wie, że „bliżej niż dalej”.

„Sfatygowane wspomnienia” człowieka po przejściach, który może dla własnej ochrony zakłada tę maskę cynika?

Tak mi się czyta.

[Strood]

dzięki, wyczytałaś więcej niż napisałem,

pomyślę

[Strood]

Prawdę mówiąc tytułowy film to pretekst, ukłon w stronę pewnie już nieczytanego E. Hemingwaya, który napisał opowiadanie o chłopcu (wędkarz) wchodzącym w okres, kiedy jakby z niczego pojawiają się dziewczęta.

Otóż, po przeanalizowaniu całego dnia, metod łowienia zębaczy, tuż przed zaśnięciem przypomniał sobie, że chyba ma złamane serce. po czym usnął jak niekontuzjowany.