Punkt.

[Karma]

Czy to już?

Kiedy spojrzeć przez moją skórę,
odbijają się w niej oceany.
Nie te niebieskie, z widokówek,
raczej takie z gatunku nieznanych
gdy wypływasz jedynie z kapokiem,
żółtym jak jesienny kwiat, albo oczy złego.

Wiesz? Czasem sam siebie nie poznaję.
I czuję ulgę. Jak dwa do dwóch.

A kiedy dotknąć jej jeszcze zaledwie,
wgniecenia są wszystkim co pozostaje.
Więc leżę nietknięty, z przymarznięta powieka
i mogę już tylko czekać na skałę,
która osunie się z urwisk, lub zwyczajnie spadnie z nieba.
Z galaktyk, których nie znam i mam na końcu języka.
Ciężkiego jak tygodniowa zaspa.
Jak czas od ostatniego słowa, do teraz.
Kiedy jesteś.

I ścierasz mi osad z włosów, z policzka.
Zmieniając zupełnie anatomię.




Z cyklu: Karma.
Marcin Lenartowicz.
K..

[Lucile]

Jak czas od ostatniego słowa, do teraz.
Kiedy jesteś.

I ścierasz mi osad z włosów, z policzka.
Zmieniając zupełnie anatomię.

Istotnie, w punkt.

Lubię Twoje pisanie, nieoczywiste, wiodące po tylu ścieżkach; nigdy nie wiem, gdzie mnie zawiodą, Czasami wyobraźnia skręca na manowce. Ale to "moja wina".

Chyba uciekły dwa ogonki

Więc leżę nietknięty, z przymarznięta powieka

ale to detal.

Pozdrawiam
L

[Karma]

Dzięki za czytanie i lubienie

[eka]

Więc leżę nietknięty z przymarzniętą powieką
i mogę już tylko czekać na skałę,
która osunie się z urwisk, lub zwyczajnie spadnie z nieba.
Z galaktyk, których nie znam i mam na końcu języka.
Ciężkiego jak tygodniowa zaspa.
Jak czas od ostatniego słowa, do teraz.
Kiedy jesteś.

I ścierasz mi osad z włosów, z policzka.
Zmieniając zupełnie anatomię.

Dla mnie tu jest wiersz. Dobry wierz!
Początek jak chropawa wprawka początkującego. Który z kolokwializmów chce zbudować prawdę o dualnej (męsko-żeńskiej) osobowości.

[Karma]

Śmierć zawsze jest kolokwialna. Cokolwiek by miało to znaczyć. Umieranie też. Jakkolwiek by o tym nie mówić.

Bless your eyes, and May your dayes be long.