o pestkach

[żebro]

Dziewczynka jak wiele innych. Tylko ta świat spisywała
w kartkach, których i tak nikt nie brał na poważnie. Miała tatę,
będąc podczas halucynacji nocą, potrafił obsikać
jej łóżko. Wiele robiła sama więc i sprzątała. Marzyła

o suchej pościeli i księciu niezwykle podobnym do tego
z koszmarów. Dorastała myśląc, że dużo zależy od miejsca
w jakim się budzisz. Są poranki tak bardzo wypełnione
brakiem, aż nie ma miejsca na oddech.

[Lucile]

Są poranki tak bardzo wypełnione
brakiem, aż nie ma miejsca na oddech.

To świetna fraza.
Mogłaby być początkiem, albo puentą wiersza o całkiem innym zabarwieniu i przesłaniu.
Tytuł "O pestkach" niezwykle wymowny - bywa przecież, że nie wiemy co z "pestki" wyrośnie.
A jak jeszcze na samym początku przeżywa taką traumę?
Aż dreszcze miałam czytając ten tekst. Z pewnością pozostanie we mnie na długo.

Jak to dobrze, że znowu zagościłaś w naszych progach. Bardzo się cieszę i już czekam na kolejne - tak dobre - wiersze.

Pozdrawiam
L

[Hosanna]

dziewczynka nie wie
że w sypialniach dziewczynek którym zazdrości

ten sam brak
zabiera wszystko co jest
bo nie ma tego czego nie ma