Moratorium na najmniejsze z planet

[Marcin Sztelak]

Mały Książe się kłania, tym razem
zrozumiał i bardzo mu nie po drodze.
Jednak przysiądzie z zaschniętą różą,
wstydliwie schowaną za plecami.

Pijak raz jeszcze opowie historię,
w przerwach popędzając księcia
do polewania.

Zresztą obydwaj mocno postarzali
zerkają na siebie z przestrachem.
Pewnie poleją się łzy, wymuszone
alkoholem. Jak twierdzą filozofowie
– nieprawdziwe.

Lecz wiadomo, opowieść musi się toczyć,
zapomną.
Do następnego spotkania.

[BerniM]

Mały książę to magia ; mało kto rozumie potrzeby prawdziwej kobiety, która mentalnie jest różą...
Pozdrawiam.

[eka]

zrozumiał i bardzo mu nie po drodze.

No szczególnie z tą odpowiedzialnością wobec oswojonego/oswojonej.
Moratorium? Zależy na co.
Dobry wiersz, Marcin.

[Alek Osiński]

Mały Książę to nigdzie chyba do końca nie czuł się na miejscu
no ale obowiązek obowiązkiem jest, ktoś tą Różą
zająć się musi, no i baobaby rosną jakby nigdy nic.

Fajny wiersz. Pozdrawiam