powolutku

[Wszebor]

Jak zawsze dobry wiersz.

niebo spadało wprost pod nogi
zanurzeni
nie mogliśmy znaleźć żadnej
odpowiedzi
nie pisały ich gwiazdy
ludzie byli zbyt zajęci
tworzeniem pytań

I życzę Ci aby zawsze było tak jak w tej zwrotce.

Wszystkiego dobrego.

[biegnąca po fali]

Dla mnie dwie ostatnie strofki. Poprzednie pełne są powszechnie używanych wyrażeń. Brakuje w nich świeżości. Tego czegoś, co zostanie w czytelniku nie pozwalając o sobie zapomnieć.

Pozdrawiam:)

[tabakiera]

ciepło kruszy lód

- też niezbyt odkrywcze.

zapomniałeś
kto poddał mnie
hibernacji

- tu z kolei pensjonarsko wyrażone żale.

ludzie byli zbyt zajęci
tworzeniem pytań

- dwuwers wart uwagi.

[Wszebor]

Pierwsza wersja lepiej mi się podobała, czuć było
tam moc i ogień, druga tego już nie ma.

Elu gdzie ja śmiałbym Ci źle życzyć, Broñ Boże!!
Myślałem ,że taki stan ducha jak tam opisujesz jest przyjemną chwilą

[Wszebor]

Elu cieszę się, że znowu uśmiech zagościł na Twojej twarzy ,śmiej się jak najczęściej ja też do Ciebie się uśmiecham
l piję do Ciebie winko

[Alek Osiński]

zapomniałeś
kto poddał mnie
hibernacji

Tyle doznań zaznać w stanie hibernacji. Troszkę to pachnie paradoksem...
Elko, przyznam, że dosyć dużo w wierszu utartych fraz.
Trochę bym bardziej poszedł z językiem na całość, "zaszalał" w obrazowaniu
bo tak trochę "sucho" się czyta... Pozdrawiam

[Alek Osiński]

"zapomniałeś
kto poddał mnie
hibernacji"

Ale Elko, owa puenta, a raczej jej sposób sformułowania, wskazuje wyraźnie
że właśnie wspomniana "hibernacja" stała na początku opisywanych wydarzeń.
Jeśli chciałaś ją określić jako efekt owych zdarzeń, to chyba powinnaś ją
inaczej sformułować.

Również serdecznie