Oby.

[Karma]

Aż w końcu najistotniejszym pytaniem,
jest to: czyta?
Czy wie, że to akurat ten moment, wtedy
pomiędzy roześmianym piaskiem
a trawą uwierającą w palce, dłoń.
Świat postanowił się zacząć i trwać.
A potem skończyć.
W spienionej pętli, wśród fal dźwięków i światła
zamknął nas na zawsze i teraz sam już nie wiesz.

Czyta?

Czy
ta?


Z cyklu : Karma.
Marcin Lenartowicz.
Swiezo po rozmowie.
Sierpień, 2020.

[Lucile]

Ładna gra słów i ukrytych w nich znaczeń.
Czy ta... czyta?
Oj, jeszcze jak czyta.

[Karma]

Tylko nie ta co trzeba

[Lucile]

Tylko nie ta co trzeba

Przykro mi.

[Karma]

Spokojnie.
Znacznie więcej osób mnie czyta, niż się do tego przyznaje.
Z niezrozumienia. A ja nie ułatwiam kontaktu ze swoimi tekstami. Chociaż teraz to już świat i ludzie i tak

Dzięki za czytanie. Strasznie mi fajnie

[eka]

Bądź optymistą, w końcu kiedyś, gdzieś, doczekasz się słów komentarza od bohaterki Twoich wierszy.
Dobry tekst, u Ciebie to już norma.

[Karma]

Więcej.

Kiedyś się dzieciom będzie chwaliła, że to ona.
O niej.

Zostanie następna Layla, czy Roxanne
Heh.

Dzięki. Im czytelniej zacząłem pisać, tym większa nawet

Przy okazji zapraszam do prozy poetyckiej.
Bo Ty lubiłaś kiedyś.

[eka]

Layla ta, napisana przez Claptona dla nie swojej żony?:)
https://www.youtube.com/watch?v=uSquiIVLhrQ
______________
Zerknę.

[Marcin Sztelak]

Piękny w swojej tęsknocie, przeczyta, choć pewnie się nie przyzna...
Pozdrawiam.

[Karma]

Właśnie ta.
Chociaż genezy nie znałem.
Ale pasuje jak ulał.

Marcinie. Dziś się widzieliśmy i uśmiechała się do mnie tak, samymi oczami, że śmiem twierdzić, że już jest po lekturze.
Bawię się czasem w taką grę. Myślę sobie: odezwij sie. Tęsknię.
Nie mija nawet pięć minut