Zmatowienia

[Marcin Sztelak]

Na twoich zmęczonych palcach czas wygrywa
dysonanse. Jednak wciąż nie wierzysz
w bezksiężycowe odpływy, chociaż szum
tkwi wewnątrz słowa.

Od narodzin nieświadome oczekiwanie na chwilę
gdy słońce stanie się pyłem zamykającym
powieki. I nawet wściekły letni świt
ich nie otworzy.

Ten sen, którego nie wyśnisz nie pozwala
bez obaw scałowywać z okna zapomnianą
szminkę. Pozostało tylko szeptać modlitwy,
te najprostsze.

Może usłyszysz i jeszcze raz zamkniesz wierszem
moje niezgrabne dłonie.
Choćby tylko przez coraz bardziej niewyraźną
powierzchnię lustra.

[Alek Osiński]

Piękne wyznanie, miłości chyba, a w każdym razie wyraz wielkiej czułości.

Pozdrawiam

[eka]

Delikatność wielkiego smutku.
Piękny wiersz.

Zbrodnią byłoby go dotykać zwykłym słowem.