Dzień wyjęty z życia

[Alek Osiński]

Kiedy wyjechać z miasta w stronę Dębna, słońce pochyla się
uważniej i instrumentariuszki stają szpalerem wzdłuż cielistej
równiny. Linia, gdzie za chwilę nastąpi cięcie i wiążąca pejzaż
droga, otworzy się odsłaniając różowe zagłębienia.

Zachód blisko i cienie kładą się pokotem, jakby chciały nawzajem
osłonić. Ten co zostanie na wierzchu będzie musiał przyjąć
cały impet. Martwa tkanka, pełna zgorzeli i nacieków, próchno
prześwieca jak rtęć, lecz kiedy spojrzeć wzdłuż halizn

– pusto, jedynie włókna mięśni kurczą się i rozkurczają
przy mostku bielejącym nad ledwie dostrzegalną stąd rzeką
nad rzeką, która nic nie przeczuwa i tylko dlatego płynie dalej.

[Wszebor]

Ładnie opisany pejzaż za miastem i wyciszający zachód słońca.
Wiersz ten daje poczucie spokoju i piękna natury.

nad rzeką, która nic nie przeczuwa i tylko dlatego płynie dalej.

Ale zastanawia mnie czy ta rzeka nie jest obrazem ludzkiego życia.

Pozdrawiam

[eka]

Dzień wyjęty z życia, bo śmiertelnie pokaleczony. Co go przecięło? Kim/czym jest ten, który przyjął cały impet?
Groza wisi i uderza, a czas jak rzeka. I tajemnica.
Piękny i niepokojący opis, gdzie natura sprzyja zachodowi, ludziom niekoniecznie.
Zamyślił Twój wiersz, Alku.

[em_]

Ciekawie, jak zawsze :-)
dobrze Cię poczytać

[lczerwosz]

To operacja chirurgiczna. Jak wróżenie z ręki, linia życia, górki i dołki. Mostek chroni serce.
Fenomenalne określenie nieokreśloności przyszłości, braku determinizmu lub tylko wiedzy:

...rzeką, która nic nie przeczuwa i tylko dlatego płynie dalej.

Słońce kiedyś zajdzie na zawsze. Lepiej nie wiedzieć, co za zakrętem. Ale póki co, żyjemy.

[Alek Osiński]

Faktycznie, to rodzaj operacji, w tym wypadku jest to bardziej operacja słoneczna
no ale jak to bywa z każdą operacją ma liczne przełożenia...

Dzięki za komentarze