Obrazki z podkładów

Wiadomość

Marcin Sztelak · #1 Post autor: **Marcin Sztelak** » 27 lut 2021, 00:19

Z tego dworca, który nigdy nie powstał,
wciąż odchodzą pociągi, o niepełnej godzinie.
Wyznaczanej kurantem, ochrypłym
od ciągłego powtarzania znaków
na niebie i ziemi.

Tu straszy wypaleniami niegdysiejszych ognisk
na kartoflisku. Milknącym drżeniem
pobliskiego torowiska wciąż odprawiamy
modły.

Bóstwa w kolejarskich czapkach maszerują
w kierunku rynku odgwizdać odjazd:
Proszę wsiadać, drzwi zamykać. Ostatnia okazja.

Jednak zostaję na peronie, wydmuchując kółka.
Unoszą się swobodnie zacierając ślady gwiazd
i przetartych szlaków.

Wywróżone dawno temu.

#2 Post autor: **Lucile** » 27 lut 2021, 23:23

Dobry - pełen „sekretnej mgiełki” niedopowiedzeń - wiersz.
Skojarzył mi się z opowiadaniem „Ślepy tor” z książki Stefana Grabińskiego „Demon ruchu”.

Pozdrawiam
L

#3 Post autor: **eka** » 01 mar 2021, 19:20

Nie wiem, nie potrafię odczytać tej rozbudowanej metafory. Intryguje, zmusza do drążenia jej środka, ale... zero pewności.
Podkłady. Tory, torowiska, dworzec, którego nie ma, odjazd o niepełnej godzinie, kuranty, wypalenie ognisk na kartofliskach, marsz bóstw w kolejarskich czapkach na rynek (?)... I ostatnia zwrotka...

Pomyślałam o dobrowolnej śmierci, tych którzy weszli do wagonów.
O twórczości, która nie powinna mieć utartych torów ani bóstw zarządzających podróżą.

Ten wiersz przyciąga, grawitacyjna niewiadoma, ale nie... zostanę poza podkładami, na kartoflisku.