Zabieram Cię stąd

Wiadomość

point of view · #1 Post autor: **point of view** » 16 wrz 2021, 08:16

znowu chmura zaczepiła o okno

właściwie to jest śmieszne że słowa wydzielamy z otworu na pożywienie
takie ciężkie betonowe kloce
spadają z rozdartego kontenera w drodze na śmieciowisko
wprost na wyfroterowaną podłogę

nie wracamy
nie oglądamy się
najpierw dogoni nas krzyk
potem zaleje cisza

zasypiamy przy otwartym oknie
z podwórka dociera niemiłosiernie głośno
wyliczanka dzieciaków:
miód malina
wzwód Stalina
chuj nocuje w patefonie

w ciszy ściskasz
ściskasz powietrze dłonią

#2 Post autor: **Lucile** » 17 wrz 2021, 00:18

A ja zabieram tylko to i zapisane tak:

w ciszy ściskasz powietrze

dłonią

#3 Post autor: **eka** » 17 wrz 2021, 08:20

Słowa służą jako materia i narzędzie łagodności, głębi, ale również prymitywnego prostactwa.
We wszytko wpisany jest dualizm.
W jakiej enklawie trzeba adresata wiersza zamknąć, by druga opcja nie dotknęła?
Bezludna wyspa z dwojgiem zdeterminowanych uciekinierów.

Marcin Sztelak · #4 Post autor: **Marcin Sztelak** » 17 wrz 2021, 17:22

Jak już powiedziano: reszta jest milczeniem i: słowa, słowa, slowa. Udany wiersz.
Pozdrawiam.