Medalik

[Grafoman]

Medalik

Pamiętam jak gęsiego wzlatywały kołyski,
przeglądaliśmy opalone poświaty reklam,
gdzie miasta wylewały się z błyszczących pater.

Daleko to przed nami, jak puste karmniki,
mruczący pod kołami asfalt.

Może przyjdzie wieczór obity o słupek,
ranek wyjęty z bezkształtnej sztalugi,
a ty wokół siebie znów rozedrzesz liście.

[eka]

Wszystko pozostało w sferze magii planów, oczekiwań. I ten czas kusił, hojnie obiecywał.

Pamiętam jak gęsiego wzlatywały kołyski,
przeglądaliśmy opalone poświaty reklam,
gdzie miasta wylewały się z błyszczących pater.

I wciąż daleko do udanego, pięknego życia razem, głodni siebie i wspólnego miejsca wyruszyli. Jadą, a życie do celu jest drogą, dobrą drogą, jeśli mruczy pod kołami asfalt:

Daleko to przed nami, jak puste karmniki,
mruczący pod kołami asfalt.

Ale jak się zatrzymać na autostradzie do nieba? Podróż jest taka przyjemna, bezpieczna w sferze marzeń, oczekiwań bez konfrontacji, które wpisałby jego fascynację w twarde ramy, pomiędzy którymi widniałby wspólny portret.
Uszkodziłby się samochód obity o słupek, jeśli ona rozedrze zasłonę z liści, za którą stoi? Teraz jest chroniącym medalikiem, symbolem.

Może przyjdzie wieczór obity o słupek,
ranek wyjęty z bezkształtnej sztalugi,
a ty wokół siebie znów rozedrzesz liście.

Ciekawe na ile pozwoliły się dotknąć Twoje metafory
Piękny, oryginalny, wyjątkowo niepowtarzalny sposób zapisu, jak zawsze.

[Alek Osiński]

Oryginalna metaforyka. Podoba mi się takie podejście.

[Marcin Sztelak]

Orginalny wiersz, nawet nieco magiczny.
Pozdrawiam.

[lczerwosz]

Cudne. I Eka tak pięknie przeczytała.

[tabakiera]

Miasto wbijające się w samotnię.
Tęsknota za naturą, birgiem spraw zgodnie z porami roku, no i za Nią.
https://www.youtube.com/watch?v=cJl3cfFUpZI