Dramaty

[Agnieszka R.]

twarde kotleciki nie podlegające tłuczkom
sine mięso z żyłkami zapomnień
zniekształceń słów w syndromie sztokholmskim
niebieska linia z przerwami na uspokojenia albo drwiny

poetki wbijające widelce w uda
kolumny unikające bombardowania podczas podejścia
do konkursu na najlepszy wiersz
toczone z białego marmuru oprawione w kość słoniową
stają się coraz twardsze odporniejsze
kiełkują w ziemi krople krwi kwiaty można podeptać

w modzie przypinanie do klapy marynarki głowy misia wstydzi się za historię - dawno temu założyła maskę
w garderobie ćwiczenia z uderzania nożem w celach
samoobrony wykorzystanej w późniejszych
marszach niepodległości i na granicach

a teraz ostatnie słowa wypowiedziane
z pochyloną głową szeptem dla kontrastu
staruszka na dwudziestym piętrze
warszawskiego śródmieścia słabo słyszy
unosi głowę nad poduszką
w jej oczach czerwień
błyszczą języki ognia
magiczne miasto kurew w fajerwerkach

[eka]

Robi wrażenie rzeczywistość wiersza. Gęsto od znaczeń i obrazów.

[Agnieszka R.]

Eko wierny czytelniku:) Dziekuje bardzo za słowa. Pewnie można to jeszcze odchudzać ale na chwilę obecną zostaje jak jest. Znając siebie pewnie jeszcze poprawię. Do mojego wiersza z tomiku Za blisko - "co dała matka dziecku" z poprawkami wracałam przez dwa lata:)
Serdecznosci

[eka]

Jakby nie patrzeć zdolnemu warsztat się udoskonala w miarę pisania, więc nie ma co dziwić się poprawkom, a i patrzenie na temat tekstu też może ulegać modyfikacjom. Zatem spoko : )