może jednak

[eka]

widząc starszego pana który własnym ciałem
zasłania wnuczkę przed kulami

i chorego psa – owczarka niesionego na zmianę
przez rodzinę zmierzającą do granicy

i opiekę nad jedenastolatkiem z Mariupola
(choć i tak u nas jest przeraźliwie sam
ojciec walczy a matka zdołała
napisać na ręce syna numer telefonu
do znajomych w Polsce)

może Bóg widząc to...

[Lucile]

Pozwól – powtórzę słowa Twojego komentarza pod moim tekstem – kroniki z czasów wojny.

Tak, Ewo, niech będą kroniki – nawet króciutkie migawki obrazów; poruszających, strasznych, traumatyzujących za sprawą nieludzkiego działania putinowskiej Rosji na żywym, czującym i bohatersko stawiającym opór narodzie ukraińskim.
To ważne byśmy wszyscy zapamiętali i na gorąco notowali, spisywali, utrwalali nie tylko nasze odczucia, ale i całą potworność tego zła. Zła, które swoimi brutalnymi mackami dosięga także tych najmniejszych, niewinnych ofiar.

Chciałoby się powiedzieć: rosyjski żołnierzu spójrz w oczy dzieci do których kazano ci strzelać Tam znajdziesz odpowiedź, jak powinieneś postąpić.

Spisujmy więc, Ewo, te nasze małe „kroniki”, bo tu na naszym pięterku tak możemy wyrazić sprzeciw i bunt przeciw złu. Natomiast w „realu” pomagajmy, w miarę naszych możliwości.

Pozdrawiam

[eka]

Trzeba koniecznie dodać, że te zapiski powstają w ciepłym domu, z pełnym brzuchem, i niebem za oknem, skąd teraz dochodzi krzyk ptaków powracających z zachodu i południa, a nie wycie syren.
Dzięki, Lu.