sadyba

[tabakiera]

wiatr poruszał kamienie, ale trwały drzewa,
hardo wznosząc korony, a sznury korzeni
plotły się w labiryntach, scalały – tak trzeba
by być podstawą miru dla nornic i mrówek.

młode niewyszumiane pięły się ku słońcu,
trzymając pion jak wszyscy, bo to jedna armia,
pełna zielonych taktów ta sama melodia,
co dla jednostki szeptem, dla hordy orkiestrą,
a dla maleńkiej sarny ciepłym tchnieniem domu.

wywrócone kamienie milczą tam, gdzie drzewa
pogubiły się w kluczach, przegrały melodię.
ogłupiałe dzięcioły tłuką w klawiaturę,
pochylają się sowy w ekran zapatrzone.

[Lucile]

Bardzo ładnie. 100% poezji w poezji.

[tabakiera]

Dzięki, Lucile.